Manavgat escort Nadya’yı Manavgat’ta bulmak, nehir kenarındaki o uzun yürüyüşlerin bir yerinde durup “bu akşam farklı olsun” demek gibi bir şey. Ukrayna’dan buraya geldiğinde yanında sadece bir bavul ve birkaç cümle Türkçe vardı; şimdi ise Side’ye bakan o tepedeki küçük teraslarda oturup, akşam serinliğini beklerken kendi sesiyle konuşuyor. Konuşması acele etmez. Cümleleri kısa keser, sonra durur, karşıdaki kişinin yüzünü inceler. Belki de o yüzden birçok insan ilk buluşmada “ne kadar sessizsin” der; o da sadece gülümser ve “dinliyorum” diye cevap verir.
Saçları omuz hizasını geçmez, koyu sarıdan çok kül rengine yakındır. Rüzgâr estiğinde yüzünün etrafında uçuşur, o da eliyle geri itmek yerine bırakır. Gözleri yeşile çalar ama ışığa göre grileşir. Boyu uzundur; Manavgat’ın dar sokaklarında yürürken insanlar fark etmeden ona yol verir. Vücudu ince çizgili, omuzları hafif geniş, belinin inceliği ise belki de uzun yıllar dans etmiş olmasından gelir. Dansı profesyonel değildir, sadece Ukrayna’daki küçük bir stüdyoda haftada iki kez gidilen bir alışkanlıktı. Şimdi o alışkanlık, otel odasının önündeki küçük alanda, müzik açmadan, sadece nefesinin ritmiyle devam ediyor.
Manavgat’ı seviyor çünkü nehir burada hâlâ işe yarıyor. İnsanlar nehre bakıp fotoğraf çekerken Nadya nehrin kenarındaki taşlara oturup ayaklarını suya sokuyor. Ayakları soğuğa alışık; Kiev kışlarından kalan bir şey. Turistler “burası sıcak” derken o “burası nefes alıyor” diyor. Bu fark, onunla vakit geçirenlerin ilk fark ettiği şeylerden biri oluyor. Çünkü Nadya, karşıdaki kişiyi eğlendirmek için konuşmaz. Soru sorar. Bazen çok basit sorular. “Bugün ne yedin?” gibi. Cevabı dinlerken ellerini dizinin üzerinde tutar, parmaklarını hafifçe oynatır. O parmak hareketi, aslında “devam et” demektir.
Akşamları genellikle Side’ye yakın, denize bakan bir restoranda oturmayı tercih eder. Balık yemez; Ukrayna’dan kalan bir alışkanlık daha. Bunun yerine salata ve ekmek ister, şarabı ise yavaş içer. Karşısındaki kişi konuşurken o, masanın altından ayaklarını uzatır ve bazen, sadece bazen, diğer kişinin ayağına değdirir. Değdirme uzun sürmez. Birkaç saniye. Sonra geri çeker. O birkaç saniye, birçok insanın “ne oldu şimdi?” diye sorduğu andır. Nadya ise hiçbir şey açıklamaz. Sadece bakışlarını denize çevirir ve “rüzgâr değişti” der.
Otel odasına çıktıklarında ışığı kısar ama tamamen kapatmaz. Perdeleri aralık bırakır ki dışarıdaki sokak lambası içeri sızsın. Üzerindeki kıyafeti yavaş çıkarır; acele etmez çünkü acele ettiğinde elleri titrer, bunu da saklamaz. “Bugün biraz yorgunum” dediği günler olur. O günlerde sadece yan yana yatar, omzuna başını koyan kişinin saçlarını parmaklarının arasından geçirir. Konuşmaz. Nefesini dinler. Bazen o nefesin ritmine göre kendi nefesini ayarlar. Bu, onun için yakınlığın en sade hali.
Manavgat’ta kalış süresi belli değil. Bazı haftalar her gün müsait, bazı haftalar sadece iki akşam. Randevu isterken “yarın öğleden sonra müsait misin?” diye sorar, çünkü sabahları genellikle nehir kenarında yürür ve o yürüyüşü bölmek istemez. Konuşurken telefonunu masanın üzerine bırakır, ekranı aşağı bakar. Mesaj gelirse bakar ama hemen cevap vermez. “Biraz beklesin” der. Bu tavır bazılarını rahatsız eder, bazılarını ise rahatlatır. Nadya, rahatlayanları daha çok sever.
Ukrayna’dan getirdiği tek eşya, küçük bir ahşap kutu. İçinde eski fotoğraflar ve bir çift küpe var. Küpeleri nadiren takar. Takıldığında ise kulaklarının arkasındaki küçük ben ortaya çıkar. O beni görenler genellikle “fark etmemişim” der. Nadya da “çoğu kişi fark etmez” diye cevap verir. Bu cümle, onun en çok kullandığı cümlelerden biri. Çünkü Manavgat’ta birçok şey fark edilmeden geçip gidiyor; o ise fark edilmeyi değil, fark etmeyi seviyor.
Akşam sona erdiğinde kapıya kadar eşlik eder. Vedalaşırken yanağından öper, dudaklarından değil. Dudak öpücüğü, onun için ayrı bir karar. Karar vermediği zamanlarda ise sadece “yarın yine yürürüm” der ve merdivenlerden aşağı iner. Adımları yavaştır. Manavgat’ın taş sokaklarında yankılanır. Yankı, bir süre sonra kaybolur. Nadya ise o kayboluşu dinler ve kendi kendine, çok alçak sesle, “iyi ki gelmişim” der.